“Order! Order!”: wie is die voorzitter van het Britse parlement die zo vaak de aandacht wegkaapt?

” order! Order! ” john bercows stem van schuurpapier galmt nu al tien jaar door het house of commons. in die tien jaar heeft hij een stevige geroep als speaker opgebouwd. en beschermd de laatste paar jaren, sinds de britse politiek – en met hen de hele grond – in de ban is van de brexit, kan je bercow ongegeneerd bestempelen als een beroemdheid. afp or licensors brexit ” speaker ” john bercow van britse parlement kondigt afscheid aan 17:04 in het wereldje van strikte, wat oubollige overleveringen dat het britse parlement soms is, is de 56-jarige bercow beslist een opvallend figuur. als telg uit een stamhuis van roemeense joden – zijn familienaam is een ‘verengelste ‘ versie van berkowitz – wordt hij in 2009 de eerste joodse speaker in de geschiedenis van het house. hij heeft dan al twaalf jaar gezeteld als parlementslid voor de conservatieve partij, maar zijn partijkaart moet, zo wil de britse traditie, vanaf dan de deur uit. bercow profileert zich als de man die het house of commons weer de macht wil verstrekken die dat lagerhuis origineel was toebedeeld : de mentaliteit die de zittende kabinetkast controleert en ter verantwoording roept. hij kiest daarenboven ook – zij het waakzaam – het pad van de modernisering van de parlementaire tradities. de fameuze witte pruiken zijn geen verbintenis meer voor het personeel, het baal van de speaker ruilt hij in voor een moderner exemplaar, vaak gecombineerd met opvallende dassen. tandengeknars een speaker moet de representant en de knecht zijn van de wil van het parlement, maar heeft ook heel wat impliciete macht : hij bepaalt over welke amendementen en moties die ingediend werd door de parlementsleden ook effectief gestemd kan worden. in dat facet is er veel speculatie en tandengeknars over bercows politieke standpunten. afp or licensors brexit suspensie brits parlement gaat vanavond in, maar mogelijk vantevoren nog bui over verkiezingen 14:20 als parlementslid staat bercow aanvankelijk te boek als een zeer conservatieve, rechtse politicus. maar door de jaren heen lijkt hij meer naar links op te schuiven. ook zijn bruiloft met sally illman, een tv-figuur die expliciet campagne voert voor de linkse labour-partij, zorgt voor gemor bij conservatieve collega’s. hijzelf wijst dergelijke vitaal altijd fors van de hand : “ de verbintenis neutraal te zijn, geldt niet voor mijn vrouw, die niet mijn tegoed is. ” de verbintenis neutraal te zijn, geldt niet voor mijn vrouw, die niet mijn tegoed is speaker john bercow wijst de vitaal op zijn vrouw, die campagne voert voor labour, van de hand zangkoren op de molen van zijn tegenstanders zijn recentere uitspraken van bercow zelf. zo geel hij in 2017 toe aan een menigte studenten dat hij in het brexitreferendum tegemoet het afreis uit de europese unie gestemd heeft. “ ik vond het persoonlijk beter om in de eu te blijven dan niet ”, zegt hij daar. om eraan toe te voegen dat de brexiteers “ beloftes geproduceerd hebben die ze niet konden detineren ”. bercow heeft dan al zijn portie controverse achter de rug, aangezien hij amerikaans voorzitter donald trump had bestempeld als racistisch en seksistisch en hij hem verhinderd had om het parlement toe te spreken. maar de vertrouwensstemming over bercows rol, die sommige parlementsleden vroegen, komt er niet. intimidatie? zijn wat pedante stijl valt niet immermeer in goede aarde. niet bij ministers – voordien transportminister simon burns noemde hem ooit een “ schijnheilige dwerg ” – niet bij sommige parlementsleden – hij werd er vorig jaar van beticht conservatief parlementslid andrea leadsome een “ domme vrouw ” medegedeeld te hebben – maar ook niet bij enkele medewerkers. in 2018 vooroverduiken beschuldigingen op van stafmedewerkers over intimidatie en kleinerend gedrag, maar bercow ontkent die met klem. ook zou hij volgens sommige parlementsleden te weinig doen om pesterijen en seksuele intimidatie in het house aan te pakken. in de britse politiek oefent de speaker van het house of commons nu vaak meer stemkracht uit dan de parlementsleden over wie hij waakt de financial times heeft vitaal op, maar ook respect voor john bercow dat hij na die laatste reeks aantijgingen nog op zijn gelegenheid zit, is beschermd te danken aan de labour-parlementsleden. zij ramen op bercow om als house de nodige vinger in brexitpap van de regering-may te kunnen houden. want zoals medegedeeld : híj selecteert welke amendementen aan bod komen. dat de speaker vorige week zijn fiat gaf voor een rekest dat de tijdspanne voor een ‘plan-b ‘ voor mays brexitdeal drastisch zou korten, doet zijn tegenstanders steigeren. arbiter de financial times heeft bercow daarom onomwonden de “ arbiter die de brexit vormgeeft ” genoemd. “ in sport doen scheidsrechters soms het evenwicht overhellen. in art krijgen de critici soms meer aandacht dan de performers. en in de britse politiek oefent de speaker van het house of commons nu vaak meer stemkracht uit dan de parlementsleden over wie hij waakt. ” uit die doorgang spreekt verhelderend bezorgdheid, maar ook respect. want dat bercow zijn parlementaire rol chic manhaftig en buitenshuis omzien vervult, zal niemand ontkennen. bercow heeft immermeer vermelde dat hij ten volle kan genot van het parlementaire spel. dat hij dan af en toe de zaal tot “ order ” mag brullen, ziet hij als een uitzonderlijk voorrecht. maar hij heeft ook al toelaten bekende dat dit jaar zijn laatste is. niet getreurd, nadien kan hij zijn kenmerkende roep zo nodig nog immermeer thuis te berde brengen. dat heb je dan als je ook je kat “ order ” noemt.